«Ἐποίησεν οὖν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον
ἄκακον, εὐθῆ, ἐνάρετον, ἄλυπον, ἀμέριμνον,
πάσῃ ἀρετῇ
κατηγλαϊσμένον, πᾶσιν ἀγαθοῖς κομῶντα,
οἷόν τινα
κόσμον δεύτερον, ἐν μεγάλῳ μικρόν,
ἄγγελον ἄλλον, προσκυνητήν μικτόν,
ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως,
μύστην τῆς νοουμένης,
βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς, βασιλευόμενον ἄνωθεν,
ἐπίγειον καὶ οὐράνιον,
πρόσκαιρον καὶ ἀθάνατον,
ὁρατὸν καὶ νοούμενον,
μέσον μεγέθους καὶ ταπεινότητος …
ἵνα μένῃ καὶ δοξάζῃ τὸν εὐεργέτην …
τῇ πρὸς Θεὸν νεύσει, θεούμενον»
(Ἰωάννου
Δαμασκηνοῦ, Περί Ὀρθοδόξου Πίστεως, PG 94, 921A)
